Forma dramatu, która ukształtowała się w okresie romantyzmu wiele zawdzięcza Szekspirowi. Nie przestrzegał on antycznej zasady trzech jedności, oraz odrzucił zasadę decorum. Mieszał, zatem zdarzenia podniosłe i komiczne, wielkie i błache. Fabuła dramatu romantycznego była osadzona nie tylko w realiach królewskiego dworu, ale również w środowiskach bardziej pospolitych i prostych. Swych bohaterów umieszczał w mieszczańskich domach, wśród band zbójeckich, zbójeckich nawet w cygańskich taborach. W jego dziełach pojawiały się postacie z ludu czy plebsu. Znaczna część akcji "Dziadów" toczy się w więzieniu, a część druga umieszczona jest w cmentarnej kapliczce. Chętnie sięgano też po średniowieczne wątki. Fabuła ma, więc charakter fragmentaryczny i zbudowana jest z luźno połączonych epizodów, zwykle o otwartym i nie do końca wyjaśnionym zakończeniu. Bohaterowie tych dramatów to samotni indywidualiści. Nieprzeciętni i cierpiący na chorobę wieku, wywołaną zwątpieniem czy też nieszczęśliwą miłością. Polskie dramaty romantyczne ukazują często konflikty między zbuntowanym bohaterem a despotycznym władcą.

Dziady część III .